Czy pasztet jest lekkostrawny? Wartości odżywcze i porady dietetyka

Pasztet nie zawsze jest lekkostrawny. Najlepiej toleruje się chudy pasztet drobiowy, króliczy albo warzywny, przygotowany bez smażenia, dużej ilości tłuszczu i podrobów. Receptura, sposób obróbki oraz dodatki mają tu większe znaczenie niż sama nazwa potrawy. Sprawdź, który wariant pasuje do diety lekkostrawnej i na co zwrócić uwagę przy zakupie.

Czy pasztet jest lekkostrawny?

Tradycyjny pasztet z wieprzowiny, podrobów, boczku lub dużej ilości masła nie należy do dań lekkostrawnych. Tłuszcz zwierzęcy spowalnia opróżnianie żołądka, a ciężką konsystencję potrawy mogą pogłębiać cebula, czosnek i intensywne przyprawy. U części osób pojawia się wtedy uczucie pełności, odbijanie albo dyskomfort po posiłku.

Lepszy wybór stanowi masa z piersi kurczaka, indyka lub królika, ugotowana i później zmiksowana. Pasztet z królika zawiera mało tłuszczu, dostarcza łatwo przyswajalnego białka i zwykle nie obciąża przewodu pokarmowego tak jak wersja wieprzowa. Liczy się też porcja – cienki plaster z pieczywem będzie lżejszy niż kilka grubych kawałków z majonezem lub tłustym sosem.

Lekkostrawność pasztetu zależy przede wszystkim od zawartości tłuszczu, rodzaju mięsa, dodatku podrobów oraz użytych przypraw.

Co zawiera pasztet?

Wartości odżywcze zmieniają się wraz z recepturą. W jednym z przykładowych produktów 100 g pasztetu dostarcza 12,6 g białka, 20,2 g tłuszczu, 6,2 g węglowodanów i 554 mg sodu. Taka proporcja pokazuje, dlaczego nie każdy wyrób pasuje do jadłospisu redukcyjnego lub diety przy nadciśnieniu.

Mięsna receptura może dostarczać żelaza, cynku, selenu, miedzi oraz witamin A i z grupy B. Podroby zwiększają ilość niektórych składników, lecz jednocześnie podnoszą zawartość puryn i cholesterolu. Z kolei pasztet z warzyw strączkowych ma więcej błonnika, ale ten składnik u osób z wrażliwym jelitem bywa przyczyną wzdęć.

Jaki rodzaj pasztetu wybrać?

Nie ma jednej wersji dobrej dla każdego. Osoba zdrowa może sięgać po różne receptury, natomiast przy dolegliwościach trawiennych lepiej wybierać produkty o krótkim składzie i łagodnym smaku.

Pasztet drobiowy

Pasztet drobiowy przygotowany z piersi i podudzi kurczaka ma mniej tłuszczu niż wyrób z karkówki czy boczku. Mięso można ugotować w wodzie z marchewką, pietruszką i selerem, a po oddzieleniu kości zmiksować na gładką masę. Blender zastępuje maszynkę do mielenia i pozwala uzyskać delikatną konsystencję.

W diecie lekkostrawnej warto pominąć skórę, ograniczyć masło oraz zrezygnować z podsmażania cebuli. Jajko pomaga związać masę, a niewielka ilość mąki owsianej lub namoczonych płatków może poprawić jej strukturę.

Pasztet z czerwonej soczewicy

Pasztet z czerwonej soczewicy jest roślinnym źródłem białka, żelaza i błonnika. Suchą soczewicę gotuje się zwykle przez około 25 minut, aż wchłonie wodę, a następnie łączy z miękkimi warzywami, jajkami i przyprawami. W 100 g suchej soczewicy znajduje się około 25 g białka.

Dla osób z nadwrażliwością jelit taka wersja nie zawsze będzie lekkostrawna. Strączki mogą powodować gazy, szczególnie gdy porcja jest duża. Przy spokojnym trawieniu pasztet roślinny może jednak zastąpić tłustą wersję mięsną.

Pasztet z cukinii

Pasztet z cukinii i marchewki jest łagodny, zwłaszcza gdy warzywa zostaną podduszone bez mocnego rumienienia. Startą cukinię trzeba dokładnie odcisnąć, bo nadmiar wody rozrzedza masę. Pieczenie w temperaturze 190°C przez około 60 minut pozwala ją ściąć bez smażenia.

Taki wariant bywa lepiej tolerowany przy refluksie niż pasztet z tłustego mięsa. Nie każdy jednak dobrze reaguje na cebulę, czosnek lub dużą ilość pieprzu, dlatego przy nasilonych objawach należy je ograniczyć.

Jak przygotować pasztet lekkostrawny?

Najłagodniejszy proces obejmuje gotowanie mięsa, usunięcie skóry i kości, a następnie dokładne rozdrobnienie składników. Masę trzeba dobrze docisnąć w keksówce, aby nie powstały puste przestrzenie. Pieczenie w 180°C przez około 60 minut nadaje jej zwartą konsystencję bez konieczności dodawania dużej ilości tłuszczu.

Przy wrażliwym żołądku przyprawiaj oszczędnie. Sól, odrobina majeranku lub tymianku zwykle wystarczą, natomiast chili, gałka muszkatołowa, pieprz, czosnek i smażona cebula mogą nasilać dolegliwości. Pasztet należy wystudzić, schłodzić w lodówce i dopiero potem kroić – zimna masa jest stabilniejsza i łatwiej kontrolować wielkość porcji.

Wersja domowa daje kontrolę nad mięsem, ilością soli i dodatkami. W sklepowym produkcie sprawdź kolejność składników. Jeśli na początku znajdują się tłuszcz, skórki, mięso oddzielone mechanicznie lub podroby, nie będzie to dobry wybór dla diety lekkostrawnej.

Kiedy pasztet może szkodzić?

Osoby z nadciśnieniem powinny uważać na sól, ponieważ 100 g produktu może dostarczać 554 mg sodu. Przy wysokim cholesterolu lepiej ograniczyć pasztety z tłustego mięsa i podrobów, a częściej wybierać wariant warzywny lub przygotowany z chudego drobiu.

W chorobach wątroby oraz pęcherzyka żółciowego duża ilość tłuszczu może nasilać ciężkość po jedzeniu. Znaczenie ma także dna moczanowa. Podroby są bogate w puryny, których rozkład podnosi stężenie kwasu moczowego, dlatego przy tej chorobie lepiej sięgać po pasztet drobiowy bez wątróbki albo wersję warzywną.

Ostrożność dotyczy również chorób nerek. Pasztety mogą zawierać sporo potasu i fosforu, a ich ilość zależy od receptury oraz wielkości porcji. Przy refluksie lub diecie po zabiegach medycznych jadłospis powinien ustalać lekarz albo dietetyk, ponieważ tolerancja tych samych składników bywa bardzo różna.